Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τις δολοφονίες του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, δύο γεγονότα που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου και χαράχθηκαν στη συλλογική μνήμη του ελληνισμού.
Ο Αύγουστος του 1996 δεν ήταν απλώς ένας ακόμη μήνας στην ιστορία του Κυπριακού. Ήταν η στιγμή που ολόκληρη η Κύπρος και η Ελλάδα παρακολουθούσαν τη βία να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Ο Τάσος Ισαάκ, στις 11 Αυγούστου 1996, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από ομάδα Τούρκων και Τουρκοκυπρίων εξτρεμιστών, καθώς και μελών των δυνάμεων ασφαλείας του ψευδοκράτους, κατά τη διάρκεια αντικατοχικής διαδήλωσης στη νεκρή ζώνη της Δερύνειας. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 14 Αυγούστου 1996, ο Σολωμός Σολωμού δολοφονήθηκε από πυρά κατοχικών δυνάμεων ενώ επιχειρούσε να κατεβάσει την τουρκική σημαία από ιστό στη νεκρή ζώνη, κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας που ακολούθησε την κηδεία του Τάσου Ισαάκ, του οποίου ήταν ξάδελφος.
Τριάντα χρόνια μετά, η μνήμη τους δεν μπορεί να περιορίζεται σε ένα ετήσιο μνημόσυνο ή σε μια επετειακή ανάρτηση. Η ιστορία δεν υπηρετείται με τυπικές αναφορές, αλλά με ουσιαστική γνώση και διαρκή υπενθύμιση των γεγονότων. Οι νεότερες γενιές, που δεν έζησαν εκείνες τις ημέρες, αξίζει να γνωρίζουν τι συνέβη. Οι μορφές του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού συμβολίζουν κάτι περισσότερο από δύο τραγικούς θανάτους. Συμβολίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια απέναντι στη βία, την επιμονή ενός λαού να διατηρεί ζωντανή την ιστορική του μνήμη και την ανάγκη να μη θεωρεί ποτέ την ελευθερία δεδομένη. Υπενθυμίζουν ότι πίσω από κάθε ιστορικό γεγονός υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες και ζωές που διακόπηκαν βίαια.
Δεν ξεχνούμε τον Τάσο και τον Σολωμό. Δεν ξεχνούμε τους πεσόντες, τους αγνοουμένους, τους πρόσφυγες και όλους όσοι πλήρωσαν το βαρύ τίμημα της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής. Η διατήρηση της μνήμης τους αποτελεί χρέος απέναντι στην ιστορία, αλλά και ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές.
Και όσο η κατοχή συνεχίζεται, το χρέος της ιστορικής μνήμης παραμένει ζωντανό. Όχι ως κάλεσμα για μισαλλοδοξία ή εκδίκηση, αλλά ως υπενθύμιση ότι η ελευθερία, η δικαιοσύνη και ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου δεν μπορούν ποτέ να θεωρούνται δεδομένα. Η ειρήνη δεν οικοδομείται πάνω στη λήθη. Οικοδομείται πάνω στην αλήθεια, στη δικαιοσύνη και στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Γιατί ένας λαός που θυμάται την ιστορία του μπορεί να υπερασπιστεί το μέλλον του.
