Σήμερα συμπληρώνονται 52 χρόνια από τον μαύρο Ιούλιο του 1974. Από εκείνες τις μέρες που χώρισαν την ιστορία της Κύπρου στα δύο και σημάδεψαν για πάντα τον λαό μας.
Μεγαλώσαμε με το σύνθημα «Δεν Ξεχνώ». Δύο λέξεις που δεν είναι απλώς μια φράση, αλλά μια υπόσχεση. Μια υπόσχεση ότι η μνήμη δεν θα σβήσει, όσος χρόνος κι αν περάσει.
Δεν ξεχνώ αυτούς που αγωνίστηκαν.
Δεν ξεχνώ αυτούς που έπεσαν.
Δεν ξεχνώ αυτούς που χάθηκαν χωρίς να επιστρέψουν ποτέ.
Δεν ξεχνώ αυτούς που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους.
Δεν ξεχνώ τον κατακτητή. Και δεν θα τον ξεχάσω ποτέ.
Πενήντα δύο χρόνια μετά, η πληγή παραμένει ανοιχτή. Ο πόθος για λευτεριά δεν έσβησε ποτέ. Συνεχίζει να καίει στις καρδιές μας και τα αναπάντητα «γιατί» εξακολουθούν να ζητούν δικαιοσύνη.
Οι οικογένειες των αγνοουμένων εξακολουθούν να περιμένουν. Να περιμένουν μια απάντηση. Να μάθουν την αλήθεια. Να μπορέσουν να κλείσουν μια πληγή που παραμένει ανοιχτή εδώ και μισό αιώνα.
Μία από αυτές τις οικογένειες είναι και η δική μου.
Η γιαγιά μου ήταν μάνα αγνοούμενου. Περίμενε για δεκαετίες να μάθει τι απέγινε το παιδί της. Περίμενε ένα νέο, μια απάντηση, μια αλήθεια που δεν ήρθε ποτέ όσο ζούσε. Έφυγε από τη ζωή πριν από τρία χρόνια, έχοντας μέσα της τον ίδιο καημό και την ίδια ελπίδα: ότι κάποτε θα μάθαινε τι απέγινε ο γιος της.
Εκείνη δεν πρόλαβε να δικαιωθεί. Όμως εμείς έχουμε χρέος να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη της και τη μνήμη όλων, όσοι δεν γύρισαν ποτέ.
Για μένα, το «Δεν Ξεχνώ» δεν είναι ένα σύνθημα. Είναι η ιστορία της οικογένειάς μου. Είναι το βλέμμα μιας μάνας που περίμενε μέχρι την τελευταία της πνοή το παιδί της να επιστρέψει. Είναι χρέος απέναντι στους αγνοούμενους, στους πρόσφυγες, σε όσους θυσιάστηκαν και στις επόμενες γενιές αυτού του τόπου.
Δεν Ξεχνώ. Δεν Συμβιβάζομαι. Αγωνίζομαι για την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την ελευθερία της πατρίδας μας.
